Σκόπιμη η χρήση των ερωτηματικών, γιατί πολύ απλά ο τίτλος αναφέρεται σε ένα δίλημμα που, λίγο πολύ, συνειδητά ή ασυναίσθητα, μας έχει απασχολήσει. Και, το δίλημμα ακούει στο όνομα ΄΄ΕΙΝΑΙ ΕΥΧΗ ΄Η ΚΑΤΑΡΑ ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ??΄΄. Από τα λίγα πράγματα που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς ουσιαστικά πλέον, αφού βρίσκονται μπροστά μας από την 'Α γυμνασίου έως ότου καταλήξουμε με έναν τίτλο σπουδών στο χέρι. Ένα είναι σίγουρο, πως κάθε χρόνο, μένουμε με 11 μήνες ζωής, καθώς αφοσοιωνόμαστε, περισσότερο ή λιγότερο ο καθένας, στην εξεταστική. Επειδή ακριβώς λοιπόν δεν πρόκειται για ένα χρονικό διάστημα αμελητέας διάρκειας, νομίζω πως έχουμε υποχρέωση να το αξιολογήσουμε αναλόγως. Βέβαια, ο τρόπος αξιολόγησης επαφίεται στην κρίση και στις διαθέσεις του μαθητή. Και για αυτό το λόγο, νομίζω, πως οι επιλογές της πλειοψηφίας της μαθητιώσας νεολαίας διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: Είτε στο ενδελεχές, σε βαθμό (μερικές φορές) κακουργήματος, διάβασμα ή στην καθιέρωση του μήνα αυτού ως ''μήνα του ζεμανφουτισμού΄΄. Και τα δύο σας είναι οικεία, δεν υπάρχει κανείς μας που να μην έχει δει άτομα ή που να μην θεωρεί πως συγκλίνει προς μια από τις δύο κατευθύνσεις. Από τη μία διάβασμα, μελέτη και αρκετές στερήσεις, από την άλλη μπάνια, βόλτες, καφεδάκι και μπασκετάκι (γιατί είμαστε και αθλητικοί τύποι, μην ξεχνιόμαστε). Οπότε στα προεόρτια έχουμε ΔΙΑΒΑΣΜΑ-ΧΑΛΑΟΥΑ 0-1. Στα μεθεόρτια όμως, ο γηπεδούχος σκοράρει από τη...σέντρα. Γιατί, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ύπαρξη μιας τεράστιας ικανοποίησης που επιφέρει μια υψηλή βαθμολογία σε όσους κόπιασαν αυτό το μήνα και, από την άλλη, μίας, υποτυπώδους έστω, πικρίας σε όσους άρχισαν τις διακοπές τους προτύτερα απο τις επιταγές του ΥΠΕΠΘ. Θεωρώ όμως πως, σε ένα αξιόλογο εκπαιδευτικό σύστημα, ο κάθε μαθητής θα έπρεπε στο προαναφερθέν δίλημμα να έχει μια τοποθέτηση τύπου 60-40 υπέρ της διεκπεραίωσης των σχολικών του υποχρεώσεων, αλλά αυτό είναι μια καθαρά προσωπική εκτίμηση. Ούτε 100-0, γιατί τα εφηβικά χρόνια και τα βιώματά αυτής της χρονικής περιόδου δύσκολα υποκαθίστανται στο μέλλον, ούτε όμως και 40-60, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα έχει αποκτηθεί η γνώση που απαιτείται στις σύγχρονες, τεχνοκρατικές κοινωνίες, κάτι που ταυτόχρονα απαγορεύει και το 50-50, ειδικά σε εξεταστικές τύπου ΄΄ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ''. Παράλληλα, το προτιμότερο κατ΄εμέ 60-40 (περιττό να τονίσω πως οι αριθμοί αυτοί εντάσσονται στο πλαίσιο της σχετικότητας), θα αρχίσει σαν γενιά να μας αφυπνίζει περισσότερο από ότι τώρα. Θα πάψουμε να είμαστε 'επαναστάτες χωρίς αιτία' (βλέπε καθιερωμένες σε ετήσια βαση, καταλήψεις) και θα μεταβληθούμε σε επαναστάτες με ουσία. Μόνο έτσι θα αποφευχθούν οι δυσοίωνες συνέπειες της δομής του σημερα, η αποστήθιση των οποίων μας έκανε/κάνει/θα κάνει τη ζωή μαρτύριο στο μάθημα της έκθεσης.
Που καταλήγουμε, επομένως? Στο γεγονός ότι η συστηματική μελέτη, κάθε άλλο παρά αθέμιτη είναι και πως, ίσως, πρέπει να υπερτερεί της χαλάρωσης και της τρυφηλότητας. Όμως, είπαμε, όχι και να μην μας βλέπει ο ήλιος για ένα μήνα. Και οι βολτούλες πρέπει να είναι στο πρόγραμμα, και το -με όρια πάντα- σερφάρισμα στο διαδίκτυο (ο ανούσια απαγορευμένος καρπός για το μαθητη) και γενικά οτιδήποτε στο οποίο εντρυφεί ο καθένας από εμάς, αρκεί να είναι με μέτρο, που λέγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Ελπίζω:
1)να μην κούρασε ιδιαίτερα το κείμενό μου αυτό
2)να οδήγησε σε, απειροελάχιστο έστω, προβληματισμό
3)να έχετε όλοι καλή συνέχεια στην εξεταστική αυτή περίοδο ;D!!!
